Bir sabah Kayseri’de başlayan sessizlik
Kayseri’nin sabahları hep aynı kokar. Soğuk taş duvarların arasından süzülen rüzgâr, sokakların henüz tam uyanmamış sessizliği ve uzaktan gelen fırın kokusu… Yirmi beş yaşındayım. Günlük tutmayı alışkanlık haline getirmiş biriyim. Belki de konuşamadıklarımı kâğıda döktüğüm için hâlâ ayakta durabiliyorum.
O sabah, pencereyi açtığımda içeri giren hava yüzümü keser gibi oldu. Elimde yarım kalmış bir kahve, masamda gece boyunca karaladığım notlar vardı. Hayatımın o döneminde içimde garip bir boşluk hissi taşıyordum. Ne tam bir işim vardı ne de net bir yolum. Sadece düşüncelerim vardı, bir de sürekli değişen hayallerim.
O gün defterime tek bir cümle yazdım:
“Bir şey yapmalıyım, ama ne?”
Sonra o cümlenin altına başka bir cümle geldi, sanki elim değil de içimdeki başka biri yazıyordu:
“Karton bardak satılır mı?”
Karton bardak satılır mı? sorusunun doğuşu
Bugünkü rehber içeriğimizde “Karton bardak satılır mı” hakkında bilinmesi gereken temel detayları aktarıyoruz.
Bu soru ilk başta bana bile saçma gelmişti. Ama bazen en saçma görünen fikirler insanın içindeki boşluğu doldurur. O gün bir kafede otururken önümde duran karton bardak dikkatimi çekti. Üzerinde basit bir logo vardı. Sıcak kahveyi taşıyan sıradan bir nesneydi ama bir anda gözümde büyüdü.
Düşündüm. Her gün binlerce insan kahve içiyordu. Her biri bir karton bardak kullanıyordu. Çöp gibi görünen ama aslında sürekli dönen bir sektör vardı önümde.
“Karton bardak satılır mı?” diye kendi kendime fısıldadım. Yan masadaki adam bana baktı, anlamadı tabii. Ama ben o an bir şeyin başladığını hissettim.
İçimde küçük bir heyecan doğdu. Uzun zamandır ilk defa.
İlk deneme: küçük bir umut, büyük bir korku
Ertesi gün internetten araştırmaya başladım. Toptancılar, üreticiler, fiyatlar… Sayfalarca bilgi arasında kaybolurken içimdeki heyecan büyüyordu. Sanki hayatımda ilk kez gerçek bir şey yapıyordum.
Bir liste hazırladım. Küçük bir sermaye ayarladım. Tanıdık bir kırtasiyeciye gittim. Ona açık açık söyledim:
“Ben karton bardak satmak istiyorum.”
Adam önce güldü. Sonra ciddileşti. “Zor iş,” dedi. “Ama imkânsız değil.”
O cümle beni hem yere çiviledi hem de kaldırdı. Zor olması beni korkuttu ama imkânsız olmaması içimdeki ateşi besledi.
İlk siparişimi verdiğimde ellerim titriyordu. Sanki sadece bardak değil, kendi hayatımın yönünü de sipariş ediyordum.
Hayal kırıklığıyla gelen ilk gerçek
Bardaklar geldiğinde evin salonu bir anda depo gibi oldu. Karton kutular üst üste yığılmıştı. O an çok gururlandım. Sanki büyük bir şey başarmışım gibi hissettim.
Ama gerçek hayat öyle çalışmıyordu.
İlk gün şehirdeki küçük kafelere gittim. Elimde numuneler, dilimde hazır cümleler vardı. Kapıdan giriyor, kendimi anlatmaya çalışıyordum. Ama çoğu işletme sahibi ilgilenmiyordu bile.
“Zaten tedarikçimiz var.”
“Şu an ihtiyaç yok.”
“Daha sonra konuşalım.”
Her “hayır” cümlesi içimde küçük bir şey kırıyordu. Akşam olduğunda Kayseri’nin soğuğu daha da sert gelmeye başlamıştı. Eve dönerken elimde kalan tek şey birkaç dağıtılmış karton bardak ve yorgun bir kalp olmuştu.
O gece defterime şunu yazdım:
“Belki de karton bardak satılmaz.”
Ama altına hemen başka bir cümle ekledim:
“Ya da ben yanlış yerden başlıyorum.”
Şehirle ve kendimle mücadele
Günler geçtikçe bu iş benim için sadece bir ticaret olmaktan çıktı. Bir mücadeleye dönüştü. Sadece müşterilerle değil, kendimle de savaşıyordum.
Sabahları erken kalkıyor, şehirde dolaşıyordum. Kafeleri, küçük büfeleri, yeni açılmış yerleri not ediyordum. İnsanların yüzlerine bakmayı öğrenmiştim. Kim gerçekten dinler, kim sadece geçiştirir, bunu anlamaya çalışıyordum.
Bir yandan içimdeki ses büyüyordu:
“Devam et.”
Diğer yandan başka bir ses:
“Boşuna uğraşıyorsun.”
Bu iki ses arasında sıkışıp kalmıştım.
Küçük bir müşteri, büyük bir değişim
Bir gün, küçük bir üniversite kantinine girdim. İçerisi kalabalıktı. Öğrenciler kahve alıyor, gülüyor, koşuşturuyordu. Oradaki görevliye yaklaştım.
Kendimi anlattım yine. Bu kez daha kısa konuştum. Sanki daha az kelimeyle daha çok şey anlatmak istiyordum.
Genç bir kadın beni dinledi. Numunelere baktı. Bir süre sessiz kaldı.
Sonra “Deneyebiliriz,” dedi.
O an içimde bir şey çözüldü. Sanki uzun zamandır sıkışmış bir kapı aralandı.
İlk sipariş küçük bir siparişti. Ama benim için dünyanın en büyük anlaşmasıydı.
Karton bardaklar o kantinde kullanılmaya başladığında, bir sabah oraya gittim. Uzaktan izledim. İnsanlar benim getirdiğim bardakları tutuyordu. Sıcak kahve içiyor, farkında bile olmadan benim küçük umudumu ellerinde taşıyorlardı.
Gözlerim doldu.
O an şunu düşündüm:
“Demek ki karton bardak satılırmış.”
İçimdeki kırılmalar ve yeniden toparlanma
Her şey bir anda düzene girmedi. Hâlâ reddedildiğim günler vardı. Hâlâ “olmaz” denilen kapılar vardı. Ama artık bir referansım vardı. Küçük de olsa bir başlangıcım vardı.
En zor şey, insanların sana inanmadığı yerde kendine inanmayı sürdürmekti.
Bazen gece geç saatlerde oturup defterimi açıyordum. Sayfalar dolusu düşünce, plan, hayal… Ama en çok duygularım vardı.
Günlük notlarım
“Bugün yine reddedildim ama artık eskisi gibi yıkılmıyorum.”
“İlk müşterimi düşündüm. O kantindeki kahve kokusu hâlâ burnumda.”
“Kayseri’nin soğuğu değişmedi ama ben değişiyorum.”
Bu cümleleri yazarken aslında kendi içimi yeniden inşa ediyordum.
Umutla büyüyen küçük bir iş
Zamanla işler yavaş yavaş büyümeye başladı. Küçük kafeler, yeni açılan dükkânlar, hatta bazı tanıdıklar aracılığıyla siparişler geliyordu. Büyük bir başarı hikâyesi değildi belki ama benim için hayatımı değiştirecek kadar gerçekti.
Artık sokakta yürürken sadece boşluk hissetmiyordum. Bir şeyin parçası olduğumu hissediyordum. Ürettiğim, taşıdığım, ulaştırdığım bir şey vardı.
Karton bardak artık sadece bir ürün değildi benim için. Bir başlangıçtı. Bir çıkış yolu. Kendime açtığım küçük bir kapıydı.
Kendimle barışma anı
Bir akşam Kayseri’nin ışıkları altında yürürken durdum. Şehrin gürültüsü uzaktan geliyordu. Ellerim cebimde, yüzüm rüzgâra dönük şekilde öylece kaldım.
İçimde uzun zamandır hissetmediğim bir şey vardı: sakinlik.
Başardım mı bilmiyordum ama en azından denemiştim. Ve bu bile beni başka birine dönüştürmüştü.
O an defterime son bir cümle yazdım:
“Bazen en sıradan şeyler, insanın hayatını değiştirir. Benim için o şey karton bardak oldu.”
Seryemek ekibi olarak “Karton bardak satılır mı” konusunu sizlerle paylaşmaktan mutluluk duyduk. Sağlıklı ve mutlu günler!
İlgili Yazımız: Kahve makinesi sadece su kaynatır mı ?
Bir yanıt yazın